Opinion: Fuck de zomer

Mijn vingers ratelen over het toetsenbord, terwijl deze column letter voor letter vorm krijgt. Zo nu en dan kijk ik over mijn schouder door het raam naar buiten. Er schijnt een schraal zonnetje, maar het is koud. Erg koud zelfs voor deze tijd van het jaar. Ik ben er wel klaar mee. Het voorjaar mag nu wel een keer beginnen. Warme zonnestralen die de hoofdhuid onder mijn steeds verder uitdunnende haardos kietelen, een koud biertje op een gezellig terras en dagjes uit naar een pretpark.
Maar ook vliegen in mijn bakkes terwijl ik wat kilometers op de fiets maak, spelende (lees: schreeuwende) kinderen terwijl ik even rustig op het balkon wil relaxen na een dag hard te hebben gewerkt en de zon die op het scherm schijnt terwijl zich net een donkere scene in een film afspeelt.

Een bekend gezegde luidt dat het gras bij de buren altijd groener is. En dat gaat eigenlijk ook wel op voor de seizoenen. In de zomer vind ik het vaak te warm en kijk ik uit naar hete chocolademelk tijdens de donkere, koude dagen rond kerst. En als het eenmaal zover is kijk ik uit naar de warme zomermaanden met lange avonden en koude biertjes. Elk seizoen heeft wel voordelen en nadelen, dus laten we met name de voordelen zo goed mogelijk proberen te benutten.

En voor gamers is het voordeel van de lang aanhoudende winter natuurlijk dat we wat langer de tijd hebben om ons binnen te verschuilen achter gesloten gordijnen om de demonen in de donkere krochten van een kerker af te slachten. Of om terreur te zaaien op een tropisch eiland. Of wat te denken van springen en klauteren over de daken van een populaire vakantiebestemming? Eigenlijk is dit seizoen helemaal zo gek nog niet. In de zomer voel ik toch altijd een soort sociale verplichting om naar buiten te gaan, om mij onder de mensen te begeven. Maar nu? Nu kan ik gerust uren binnen blijven met de controller in mijn klamme handpalmen en met de gordijnen gesloten onder het mom van het binnenhouden van de warmte.

Laat iedereen maar naar buiten staren, naar de winter die maar niet wil vertrekken. Ik staar wel naar het scherm van mijn computer, tot de sociale druk te groot wordt en ik mij met mijn lijkbleke lichaam in het openbaar moet vertonen. En als het dan eenmaal zover is zal ik er het beste van maken... met een koud pilsje op een terrasje bijvoorbeeld.