Games die te langdradig zijn.

Ik hou vooral niet zo van marathon-levels. Dus levels die heel lang duren en vaak heel moeilijk zijn, waarbij je niet tussentijds kunt saven. Doodgaan is dan dus helemaal opnieuw beginnen. Hetzelfde heb ik ook met hele langdurige eindbazen. Op een gegeven moment moet de baas ook een keer zo sportief zijn om gewoon dood te gaan na wat mij betreft een voldoende hoeveelheid klappen, zodat ik weer verder kan.

Twee recente marathonlevels die ik al niet eens meer probeer zijn Darker Side of the Moon uit Super Mario Odyssey, en The Final-Final Test Badge Marathon uit Super Mario Wonder. Dat zijn geen levels meer, maar verhoortechnieken...

Maar vooral vroeger konden spellen heel lang doorgaan, terwijl je maar een beperkt aantal levens had. En bij een game over letterlijk helemaal opnieuw kon begonnen. Puur en alleen daardoor wist ik niet alle spellen uit te spelen. Bij één spel, Risky Woods voor de Megadrive, wist ik de eindbaas zelfs te halen, maar ging ik daar game over. Toen vond ik het wel mooi geweest en had ik geen zin meer om weer dat hele vrij moeilijke spel door te spelen en al die moeite voor niets te getroosten.

- Assassins Creed Valhalla
- The Last of Us Part 2
- Persona 5

Ik heb dat vooral bij grote open wereld games.
Ik vind het vaak heel vet maar na verloop van tijd ook dat het vaak teveel op elkaar lijkt.
Of dat er juist te weinig te doen is.

Van de eerste soort is Ghost of Tsushima een perfect voorbeeld.
Vette game. Echt een van mijn favorieten. Maar na de zoveelste vijandelijke basis te hebben gehaald voelde het wel allemaal op den duur hetzelfde. Nu is dat het punt nog niet maar de eindeloze zoeken naar krekels, en zulke dingen vind ik teveel. Ik heb gelukkig geen behoefte om alles 100 procent te halen en trophies doen me al helemaal niks dus dat scheelt. Maar ja op 75% van die game ben ik echt het verhaal gaan volgen en enkel nog dingen als shrines gedaan( omdat het klim werk daarheen juist van een hoogtepunt is).

Van de 2e soort is Breath of the Wild voor mij een goed voorbeeld.
Een wereld die goed aanvoelt maar wel vrij leeg is.
Begrijp me hierin ook niet fout. Ook dit is een van de beste open wereld games ooit, vooral door het uitnodigen tot onderzoeken.
Maar ik heb de game nooit uitgespeeld omdat ik na 200u onderzoeken wel klaar was en ik geen zin meer had diezelfde wereld te doorkruisen op zoek naar…..weinig.
Dit heeft me zelfs weerhouden echt zoveel tijd Tears of the Kingdom te steken.

Ik vind beide games niet aanvoelen als een land/koninkrijk maar eerder als een natuurgebied waar een paar kleine nederzettingen zijn en toevallig een enorm kasteel staat.

Waarom is er een enorm kasteel zonder dat er ook bewoners zijn op een tiental na.
Welk nut heeft of had dat kasteel en zijn royals. Dat mis ik wel beetje. En bij weinig Zelda games heb ik dat gevoel en is dat een issue maar juist bij deze open wereld games mis ik die immersie van een koninkrijk en zijn echte leven eromheen.

En ja misschien zijn velen wel gedood bij de oorlogen maar zelfs de ruïnes laten niet dat gevoel zien van een echt vorig machtig koninkrijk.

En dus voelde die game onnodig lang. Onnodig groot. Ook al heb ik genoten van het onderzoeken was dat ook juist wel de reden dat ik stopte. De game deed niks om mij door te laten spelen.

Ik vond Death Stranding langdradig. Het zag er grafisch en sfeervol uit maar het werd me allemaal te langdradig en dan ben ik er maar mee gestopt.

Yakuza: Like A Dragon. Supergoeie game, maar er kwam echt geen einde aan. Je bent ook vaak underleveled voor bepaalde bosses dus dan zit je ook nog een heel eind te grinden

Ghost of Tsushima. Snapte de positieve kritieken hierop niet echt. Vond het een hele standaard game, met dito verhaal. Het switchen van gevechtsstijlen was ook niet zo baanbrekend als geschetst.

Ubisoft games. AC Origins..niet doorheen te komen. Sindsdien ben ik een heel stuk selectiever qua open world games.

Ik vond The Last of Us 2 veel te lang duren. En dan denk je dat er bijna bent met een eindgevecht en komt er nog even 3 uur aan gameplay bij dat voor mijn gevoel uit het niets kwam. Nee, ik vond deel 2 toch wel een afknapper in vergelijking met deel 1.