10 seconden. Hoofd 3 punten, onderkant 2, midden 1 en de zijkanten 0,5. De schoolbel beslist. Naar verluidt is je tegenstander nog nooit verslagen.
3
½
1
½
2
Klik op je tegenstander. Niet op de fietsen, die hebben hier niet om gevraagd.
De uitslag kon niet worden opgeslagen. Probeer het nog eens.
Vul eerst minimaal een digitale code in.
Maak Gameliner zoals jij het prettig vindt.
Het einde van Luto.
Als iemand die enorm worstelt met depressie hakte de laatste zin - uitgesproken door een entiteit die volgens sommigen Lucifer is, maar volgens anderen de belichaming van depressie - er verschrikkelijk in:
“Goodbye for now. We’ll see each other again”
Toen heb ik toch wel even mijn controller neergelegd om even een goed potje te janken hoor.
Misschien een beetje raar, want ik beklim amper bergen IRL, maar ik heb mijn vetste momenten in games wanneer ik voor het eerst iets unieks/voor het eerst heb beklommen
Denk aan: de eerste Tallnek in Horizon, de berg van Skyrim, die eerste toren in assassin's Creed, de eerste keer in de Sky Islands van Zelda TotK
Ik weet niet helemaal wat het is, maar dat gevoel van grootsheid van de wereld, met uitzicht, en vaak ook gekoppeld aan de challenge van om er te komen is voor mij vaak een van de grootste redenen om te gamen: immersie
Geen loot, geen XP, geen verhaal zelfs, gewoon puur jij en die vette wereld.
Volgens mij heb ik hier nog niet eens op gereageerd.
Indrukken.
Dat zijn goede want ik heb diverse indrukken om diverse redenen.
Ik zal er een aantal geven met de reden:
Final Fantasy VII- PC
De scene met Aerith en Sephiroth. Iedereen die de game kent weet welke scène.
Die maakte wel indruk.
GoldenEye en WCW VS NWO -N64
Wij hadden geen N64 maar destijds was huren een optie dus als mijn ouders op vakantie waren huurde wij voor 2 weken of langer een N64 en altijd Goldeneye en WCW VS NWO en dat ging gepaard met veel bier, snacks en nachtenlang doorgaan. Dus niet echt een scène die indruk maakte want die games draaien niet echt om scènes. Tenminste niet de multiplayer.
Donkey Kong Countries.
De scènes waarbij het weer veranderen bliezen mij omver. Van droog naar regen,
Van droog naar sneeuw. Van midden overdag naar zonsondergang en zo.
Dat maakte een echte indruk op mij wat betreft scènes.
Wat ik ook heel indrukwekkend vind is de stap van Atari 2600 games van vaak 1 scherm en oneindig herhalen naar een NES en ineens games met verhaal hebben en een eind.
Dat is toch wel voor mij het moment dat ik de eerste zombie tegenkwam in de GameCube remake van Resident Evil. Waarbij je de hal inloopt en je deze stoort tijdens zijn feeding frenzy en dan zijn hoofd omdraait.
Dit was tevens mijn eerste aanraking met de RE-games en was daarna direct verslaafd.
The Last of Us, zoals velen denk ik. Maar ook zeker Spec Ops: The Line wist me te raken.
Bij mij zijn het meer momenten van YES dit is vet die ik uit games haal. Een greep uit de meest bijzondere:
Super Mario Bros 3.: Wow er is nog een woestijnwereld (en daarna nog zes andere werelden). Ik was als klein jochie bang dat het enkel de eerste wereld was, maar het was een enorme game met toffe levels.
Metroid Prime: landing op Tallon Overworld en dat moment dat Ridley overvliegt.
Resident Evil 4: De meneer met de kettingzaag in het dorp.
Video toevoegen
Voeg eerst een video toe.